Słucham Jaromira Nohavicy, relaksuję się po pierwszym egzaminie w tym semestrze. Socjologia poszła z oporami, ale w końcu miłe zaskoczenie, bo piątka. Teraz siedzę w książkach do ekonomii, prawa, matematyki i statystyki. Chociaż, co do tych dwu ostatnich powinienem chyba użyć – siedzę we wzorach. Ekonomia, chociaż to nie pierwszy z nią kontakt, sprawiła mi niespodziankę, podstawowe pojęcia wydobywają się same z czeluści pamięci i układają się w klarowny obraz, ale przecież upłynęło 15 lat z ogonkiem, od kiedy trzymałem ostatni raz podręcznik od mikroekomomii.
Zafascynowało mnie prawo, może to z powodu wykładowców, może z racji tego, że prawie codzienną lekturą od dobrego roku są dla mnie różnego rodzaju ustawy, zarządzenia i regulaminy.
Co do matematyki, okazało się że program studiów przewiduje delikatne wprowadzanie w zagadnienia przedmiotu i zaczynaliśmy dosyć przyjemnie od funkcji liniowej, poprzez wielomiany, funkcję kwadratową, logarytmiczną i wykładniczą, a dopiero niedawno pojawiły się pochodne funkcji, z liczbą Eulera wieńczącą dzieło. Dosyć łagodnie to przebiegło, chociaż jeśli kto by pomyślał, że matematyka przestała być dla mnie problemem to się myli. Tak na marginesie, bo zapomniałem ostatnio, cały tytuł podręcznika z BM brzmi.: Biblioteka Matematyczna tom 22 – Kazimierz Kuratowski – Rachunek różniczkowy i całkowy funkcje jednej zmiennej. Wydanie siódme. PWN 1975.” To tak na marginesie, żeby być ścisłym.
Przebijam się zatem mozolnie przez tę terra incognita, nie doznając przy okazji szoku…
