Który jest Pink?

Humor poprawia mi się z dnia na dzień, natomiast ze zdrowiem nieco gorzej, ale składam to na karb zmęczenia. W pracy następuje powolne hamowanie i teraz bardziej obijam się, symulując poszukiwanie jakiegoś zajęcia.

Za oknem mrozi, przestało padać i to może też jest przyczyna poprawy nastroju.

W końcu mogę sobie poszperać w charity shopach, księgarniach i necie w poszukiwaniu ciekawych rzeczy. 

Na pewno w najbliższym czasie na mojej półce znajdzie się książka Anny Politkowskiej A Russaian Diary, zaliczona do najciekawszych książek non-fiction 2007 roku oraz The Slave Ship Marcusa Redikera. Miałem okazje czytać fragmenty i bardzo mnie zainteresowały. 

Dzisiaj z racji luźniejszego dnia, spędziliśmy większość czasu w pracy na luźnych dyskusjach. O mało nie spadłem z krzesła, gdy dowiedziałem się, że jeden z moich szefów jest gitarzystą zespołu Budgie, mało tego o mało nie został gitarzystą The  Who, ale odrzucił propozycję. Swoją drogą, mam zaproszenie na koncert do klubu, w którym muzycy Budgie koncertują od czasu do czasu. Podyskutowaliśmy też dzisiaj sobie o innych muzykach, Davidzie Bowie, Eltonie Johnie i Pink Floyd. Co do tego ostatniego, doszliśmy do wspólnego wniosku, że żaden z naszej piątki, która uczestniczyła w dyskusji, nie do końca kuma, o co tak naprawdę chodzi w The Wall.

 Przy okazji dostałem potężnego klapsa w ucho, kiedy przyznałem się, że trzy lata temu, szkoda mi było wydać dwa funty na pierwszy winylowy longplay The Police z autografami wszystkich muzyków na okładce. Też sobie tego nie mogę darować.

Ponieważ za oknami zimno, dzisiaj proponuję wycieczkę w cieplejsze miejsce razem z Pink Floyd